Aktualności

W tradycji Kościoła szczególne miejsce zajmują trzej archaniołowie, których imiona znamy z Pisma Świętego: Michał, Gabriel i Rafał. Każdy z nich ma wyjątkowe zadanie powierzone przez Boga i każdy jest nam bliski w inny sposób. Święty Michał Archanioł nazywany jest wodzem niebieskich zastępów. Jego imię oznacza „Któż jak Bóg?”. To on staje do walki przeciwko złu, broni Kościoła i wspiera wierzących w zmaganiach duchowych. Modlitwa „Święty Michale Archaniele, broń nas w walce…”, którą odmawiamy na zakończenie Mszy świętej, przypomina nam, że nie jesteśmy sami wobec pokus i trudności, lecz mamy potężnego obrońcę. Święty Gabriel Archanioł jest posłańcem Dobrej Nowiny. To on zwiastował Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego. Jego imię znaczy „Bóg jest moją siłą”. Uczy nas, że Bóg wkracza w nasze życie z nadzieją i radością. Gabriel przypomina, że każde słowo Boga niesie życie i przemienia serce. Święty Rafał Archanioł jest opiekunem podróżnych i chorych. Jego imię oznacza „Bóg uzdrawia”. W Księdze Tobiasza towarzyszył młodemu Tobiaszowi w drodze, chronił go i przywrócił zdrowie jego ojcu. Rafał jest dla nas znakiem Bożej troski, która leczy rany duszy i ciała. Kościół czci trzech archaniołów razem 29 września. To dzień, w którym dziękujemy Bogu za Jego niewidzialnych posłańców i opiekunów. Uczą nas oni, że życie duchowe toczy się nie tylko na ziemi, ale i w niebie, a my mamy w nim udział. Michał, Gabriel i Rafał przypominają: Bóg zawsze jest blisko, broni nas, prowadzi i uzdrawia. Pamiętajmy, o naszych niewidzialnych przyjaciołach i prośmy ich o pomoc w codzienności oraz obronę przed złem i pokusami. /M.S./

7 września 2025 roku Kościół ogłosi świętymi dwóch niezwykłych młodych ludzi – Piotra Frasatiego i Karola Akutisa. Piotr Frassati, urodzony w 1901 roku w Turynie, pochodził z rodziny arystokratycznej, lecz swoje życie poświęcił służbie ubogim i potrzebującym. Choć jego życie było krótkie, gdyż zmarł w wieku 24 lat, jego głęboką pobożność, zaangażowanie w Akcji Katolickiej oraz umiłowanie gór, które były dla niego miejscem modlitwy i kontemplacji, sprawiły, że stał się wzorem dla młodzieży katolickiej. Piotr uczył, że świętość nie zależy od statusu społecznego, lecz od autentycznego oddania Bogu i służby bliźnim. Z kolei Karol Akutis, który urodził się w 1991 roku, zasłynął z wykorzystania nowoczesnych technologii w szerzeniu wiary. Jego pasja do informatyki nie przeszkadzała mu w codziennym życiu duchowym – modlitwie, uczestnictwie w Mszy św. i szerzeniu kultu Eucharystii w internecie. Karol, który zmarł w wieku 15 lat na białaczkę, pozostawił po sobie niezatarte ślady w postaci stworzonej przez niego bazy danych cudów eucharystycznych. Jego kanonizacja to dowód na to, że świętość może przyjąć różne formy i wyrażać się w różnych czasach i środowiskach. Połączenie tych dwóch młodych osób – jednego z początku XX wieku, a drugiego z XXI wieku – w jednym dniu kanonizacji jest symbolicznym przypomnieniem, że Kościół katolicki wciąż dostrzega wartość młodzieży jako prawdziwych świadków wiary. Obaj, Piotr i Karol, będą inspiracją dla współczesnych, przypominając, że prawdziwa świętość nie zależy od wieku, ale od autentycznego życia w wierze i służbie drugiemu człowiekowi. Ich kanonizacja to również zachęta do korzystania z nowoczesnych narzędzi, takich jak technologia, w szerzeniu dobra i Bożego przesłania, jednocześnie nie zapominając o głębokiej pobożności i służbie bliźnim. /M.S./

Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 8 września, ma szczególne znaczenie w naszej diecezji. To właśnie w tej tajemnicy, Maryja została ogłoszona główną patronką diecezji, a dzień jej narodzin jest świętem patronalnym całej wspólnoty diecezjalnej. Maryja, jako Ta, która przyniosła światu Zbawiciela, jest dla wiernych znakiem nadziei, pokory i zaufania wobec Boga. Jej narodzenie to początek realizacji Bożego planu zbawienia. To święto przypomina, że Maryja nieustannie prowadzi wierzących do Chrystusa, a Jej obecność w życiu naszej diecezji jest źródłem siły i jedności całej wspólnoty Kościoła tarnowskiego. Z wiarą, w pomoc naszej Matki i Królowej powierzajmy Jej wszystkie nasze sprawy, cierpienia, naszych duszpasterzy i całą wspólnotę tarnowską, abyśmy tak jak Ona, potrafili, każdego dnia wyśpiewywać Bogu radosny Magnificat, za łaski i cuda, jakimi obdarza nas w doczesności. /M.S./

Każdy, kto kiedykolwiek stanął przed obliczem Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze, wie, że to spojrzenie jest inne. Głębokie, przepełnione miłością, ale i zrozumieniem ludzkiego bólu, lęków i nadziei. Czarna Madonna – jak często się o Niej mówi – to Matka, która nie tylko słucha, ale przede wszystkim rozumie. Taką właśnie rolę pełni Maryja w życiu Kościoła i wiernych: cichą, ale niezastąpioną obecność, która dostrzega więcej, niż wypowiadamy słowami. Jednym z najbardziej poruszających momentów w Ewangelii jest opis wesela w Kanie Galilejskiej, gdzie Maryja po raz pierwszy ukazuje się nie tylko jako Matka Jezusa, ale również jako Matka ludzi – czujna, wrażliwa, troskliwa. To właśnie Ona pierwsza zauważa, że zabrakło wina – że coś poszło nie tak, że potrzeba pomocy. Nie czeka, aż zostanie poproszona. Mówi Jezusowi: „Nie mają już wina”. To jedno zdanie zawiera całą istotę Jej macierzyństwa: widzi, zanim inni zauważą, czuje, zanim ktokolwiek powie, działa, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Maryja nie narzuca rozwiązania, nie wydaje poleceń. Wskazuje problem i zostawia wszystko Jezusowi. Jej wiara jest bezgraniczna, ale zarazem konkretna – mówi służącym: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Uczy zaufania. Ona sama ufa, więc i innych prowadzi do zawierzenia. W czasach, gdy trudno znaleźć kogoś, kto naprawdę słucha, Maryja, w Swoim Jasnogórskim obrazie przypomina, że zrozumienie rodzi się z obecności. Tak jak w Kanie nie trzeba było długich rozmów, tak i dziś wystarczy spojrzenie w Jej oczy. Ona rozumie więcej, niż jesteśmy w stanie powiedzieć. Widzi nasze braki – duchowe oraz materialne i zanosi je przed oblicze Jezusa. Pełni ufności w Jej Macierzyńską opiekę, polecajmy naszą Ojczyznę, naszej rodziny i Parafię, aby wiara w orędownictwo naszej Matki i Królowej była w nich ciągle żywa i ubogacała codzienne życie. /M.S./