- Szczegóły
Święta Rodzina z Nazaretu nie olśniewa nadzwyczajnymi wydarzeniami ani spektakularnymi cudami. Jej wielkość objawia się w codzienności — w prostym domu, w pracy, w relacjach opartych na zaufaniu i wzajemnej trosce. Maryja, Józef i Jezus tworzą wspólnotę, w której Bóg jest obecny nie na marginesie, lecz w samym centrum życia. To właśnie ta zwyczajność sprawia, że Święta Rodzina pozostaje tak bliska każdej ludzkiej rodzinie, niezależnie od czasu i miejsca. Ewangelie ukazują Nazaret jako przestrzeń wzrastania: tam Jezus uczył się życia, pracy i modlitwy. Maryja, pełna wiary i wrażliwości, uczyła Go słuchania Boga i ludzi. Józef, cichy i wierny, dawał przykład odpowiedzialności, cierpliwości i zaufania wobec Bożych planów, nawet wtedy, gdy były one trudne do zrozumienia. W tej rodzinie nie brakowało wyzwań — była wędrówka, niepewność jutra, doświadczenie ubóstwa i ucieczka przed zagrożeniem. A jednak właśnie w tych doświadczeniach rodziła się siła więzi i głęboka jedność serc. Święta Rodzina przypomina, że prawdziwa miłość nie polega na idealnych warunkach, lecz na gotowości bycia razem w każdej sytuacji. Jej przykład uczy nas, że rodzina jest miejscem, gdzie człowiek uczy się zaufania, przebaczenia i odpowiedzialności. To w rodzinie rodzi się wiara, przekazywana nie tyle słowami, ile stylem życia — przez modlitwę, wzajemny szacunek i codzienną troskę o drugiego. Patrząc na Świętą Rodzinę, uczymy się, że każda rodzina — mimo swoich ograniczeń i słabości — może stać się miejscem, w którym Bóg naprawdę zamieszkuje. Wystarczy pozwolić Mu być obecnym w codziennych wyborach, w trudzie i radości wspólnego życia. /M.S./
- Szczegóły
Święta Bożego Narodzenia zatrzymują nas przy tajemnicy, która od wieków porusza ludzkie serca: Bóg stał się Człowiekiem i zamieszkał pośród nas. W ciszy betlejemskiej nocy objawia się Miłość, która nie przychodzi z mocą i splendorem, lecz w kruchości bezbronnego Dziecka, blisko każdego człowieka, jego radości i bólu. To właśnie w tej prostocie i pokorze odnajdujemy nadzieję, że żadne ludzkie życie nie jest Bogu obojętne, a każda codzienność może stać się miejscem spotkania z Nim.
Niech światło płynące z betlejemskiej stajenki rozjaśnia drogi naszego życia, umacnia wiarę, napełnia serca pokojem i uczy wrażliwości na drugiego człowieka. Życzymy, aby Nowonarodzony Chrystus obdarzał Was łaską zaufania, wewnętrznej radości i odwagi w niesieniu dobra tam, gdzie go najbardziej potrzeba. Niech te Święta będą czasem prawdziwego spotkania — z Bogiem i z sobą nawzajem.
Błogosławionych świat życzą Duszpasterze oraz LSO Parafii Krościenko nad Dunajcem
- Szczegóły
Dogmat Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny przypomina nam o niezwykłej miłości Boga wobec człowieka. Kościół uczy, że Maryja już w chwili swojego poczęcia została zachowana od grzechu pierworodnego. Nie dzięki własnym zasługom, ale dzięki szczególnej łasce Boga, który chciał w ten sposób przygotować Ją do roli Matki Jezusa. Niepokalane Poczęcie pokazuje, że Boży plan zbawienia jest pełen troski i delikatności. Bóg pragnął, aby Jego Syn narodził się z serca całkowicie czystego i oddanego. Dlatego Maryja od samego początku była wypełniona światłem łaski, wolna od tego, co zaciemnia w człowieku dobro i miłość. Ta prawda nie oddala Jej od nas – wręcz przeciwnie, czyni Ją jeszcze bliższą. Maryja jest wzorem człowieka w pełni otwartego na Boga, gotowego przyjąć Jego słowo i żyć nim na co dzień. Jej Niepokalane Serce uczy nas pokory, zaufania i wrażliwości na Bożą obecność w zwykłych sytuacjach życia. Patrząc na Maryję, odkrywamy, że Bóg pragnie dla każdego z nas życia w pełni dobra. Choć zmagamy się z grzechem i słabościami, to jednak łaska Boga jest silniejsza. Maryja przypomina, że czystość serca, dobroć i prawdziwa świętość są możliwe tam, gdzie człowiek otwiera się na Jego działanie. Niepokalane Poczęcie jest więc znakiem nadziei – że Bóg potrafi przemieniać każde serce i że Jego miłość ma moc zwyciężać wszelką ciemność. Maryja, nasza adwentowa przewodniczka każdego dnia prowadzi nas do źródła tej miłości i uczy, jak żyć bliżej Boga w naszej zwykłej codzienności.
Tradycyjnie, w dzień Uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, która w tym roku przypada w poniedziałek, zapraszamy na uroczysty śpiew Akatystu ku czci Matki Bożej, przed Mszą św. wieczorną. Pamiętajmy także o tzw. Godzinie Łaski, od 12.00 do 13.00. Zapraszamy w tym czasie do nawiedzenia kościoła i adoracji Najświętszego Sakramentu, lub modlitwy osobistej, za przyczyną Niepokalanej. /M.S./
- Szczegóły
Nasza parafia ma nowych Aspirantów. Chłopcy zaczynają swoją służbę liturgiczną przy ołtarzu. Wspieramy ich wysiłki. :)
Zapraszamy do <galerii>.
- Szczegóły
Roraty to wyjątkowy znak adwentowego oczekiwania. Gromadzimy się o świcie, z zapalonymi lampionami, aby razem z Maryją przygotować serca na narodzenie Jezusa. Ten poranny półmrok i ciche światło płomienia mają swoją głęboką symbolikę – przypominają, że światło Chrystusa przychodzi tam, gdzie człowiek wyciąga ku Niemu dłonie i otwiera swoje serce. Roraty prowadzą nas do Betlejem poprzez codzienną wędrówkę wiary. Przewodniczką w tej drodze jest Maryja. To Ona uczy nas, jak słuchać Boga w ciszy, jak ufać nawet wtedy, gdy droga wydaje się niepewna, i jak cierpliwie czekać na spełnienie Jego obietnic. Jej życie było pełen nadziei i czuwania – i tej postawy pragniemy uczyć się również my. W czasie rorat przypominamy sobie, że oczekiwanie chrześcijańskie nie oznacza bierności. To czujność, która przemienia codzienność: troska o innych, modlitwa, dobro czynione w ukryciu. Niesiony w rękach lampion staje się symbolem gotowości, by nieść światło Chrystusa tam, gdzie brakuje nadziei. Warto w tym adwentowym czasie ponownie odkryć piękno rorat. Wstać wcześniej, by w półmroku kościoła usłyszeć echo słów proroków, zobaczyć drżące światło lampionów i poczuć, że naprawdę jesteśmy w drodze – w drodze do Betlejem. Bo każdy, kto przeżywa Adwent razem z Maryją, staje się człowiekiem nadziei, który potrafi dostrzec Boga tam, gdzie inni widzą tylko codzienność. Niech tegoroczne roraty staną się dla nas czasem odnowienia wiary i nadziei. Czasem, w którym pozwolimy Maryi prowadzić nas ku Światłu, abyśmy mogli przyjąć Jezusa nie tylko w święta, ale w całej naszej codzienności. /M.S./