W historii Polski niewiele jest postaci tak głęboko obecnych w świadomości narodu jak Najświętsza Maryja Panna, czczona jako Królowa Polski. Jej duchowa obecność towarzyszy Polakom od wieków,  w chwilach chwały, ale i w momentach szczególnie trudnych, gdy potrzeba było nadziei, jedności i zawierzenia. Tytuł Królowej Polski nie jest jedynie pięknym określeniem, lecz wyrazem żywej wiary i doświadczenia pokoleń, które w Maryi odnajdywały opiekę i wsparcie. Początki tego szczególnego kultu sięgają XVII wieku, kiedy to w obliczu zagrożenia ojczyzny król Jan Kazimierz oddał kraj pod opiekę Matki Bożej, powierzając Jej losy narodu. Wydarzenie to na trwałe zapisało się w historii jako wyraz zawierzenia i wiary, że Maryja nie pozostawia swoich dzieci bez pomocy. Od tego czasu Jej obecność w życiu religijnym Polski stawała się coraz bardziej widoczna, w modlitwie, pieśniach, pielgrzymkach i codziennym życiu wiernych. Szczególnym miejscem spotkania z Maryją jest Jasna Góra – duchowe serce Polski. To tam wierni przybywają, by powierzać swoje troski, dziękować za otrzymane łaski i odnajdywać pokój serca. Wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej stał się dla wielu z nas symbolem nadziei, która nie gaśnie nawet w najtrudniejszych chwilach. Trzeciomajowa uroczystość, w tym roku z racji Niedzieli Wielkanocnej przeniesiona na drugiego maja, przypomina nam, że wiara i miłość do Ojczyzny mogą iść w parze. To dzień modlitwy za Polskę, ale także okazja do refleksji nad naszą odpowiedzialnością za wspólnotę, zarówno tę narodową, jak i parafialną. Maryja, jako Matka i Królowa, uczy nas postawy zaufania Bogu, wierności wartościom oraz troski o drugiego człowieka. Wpatrując się w Jej przykład, możemy odnaleźć drogę w codziennych wyborach i wyzwaniach. Niech Maryja, Królowa Polski będzie dla nas przewodniczką w budowaniu wspólnoty opartej na wierze, wzajemnym szacunku i miłości. Zawierzajmy Jej nasze życie, prosząc, aby prowadziła nas do Chrystusa, który jest źródłem prawdziwego pokoju i nadziei. /M.S./

Niedziela Dobrego Pasterza przypomina nam o obrazie, który mimo swojej prostoty niesie głębokie znaczenie. Słowa „Ja jestem dobrym Pasterzem” ukazują Boga jako tego, który nie pozostaje daleko, lecz jest blisko człowieka, zna go, rozumie i prowadzi. To nie jest relacja oparta na dystansie, ale na zaufaniu i obecności. Dobry Pasterz zna swoje owce i troszczy się o każdą z osobna. W świecie, gdzie łatwo poczuć się anonimowym, ten obraz przypomina, że każdy ma swoją wartość. Bycie „znanym” oznacza bycie ważnym, zauważonym w swojej codzienności, także w słabościach i zagubieniu. Owce rozpoznają głos pasterza i idą za nim, bo wiedzą, że prowadzi ku dobru. To zachęta, by wśród wielu głosów, które nas otaczają, szukać tego jednego, spokojnego i prawdziwego, który daje poczucie bezpieczeństwa. Dobry Pasterz nie obiecuje łatwej drogi, ale zapewnia, że nie jesteśmy na niej sami. Najpełniej jego miłość objawia się w gotowości do poświęcenia. To troska, która nie kończy się na słowach, lecz wyraża się w działaniu. Niedziela Dobrego Pasterza nie jest więc tylko refleksją nad piękną metaforą. To wezwanie, by spojrzeć na własne życie i relacje w świetle tej postawy. Być może każdy z nas jest czasem owcą, która potrzebuje prowadzenia, ale bywa też pasterzem dla innych, dla bliskich, przyjaciół czy współpracowników. W tych codziennych rolach możemy odnaleźć sens słów: „Ja jestem dobrym Pasterzem" nie tylko jako obietnicę, ale także jako zadanie, które domaga się realizacji w zwykłych, codziennych wyborach. /M.S/

Boże Miłosierdzie to jedna z najpiękniejszych i najgłębszych prawd naszej wiary. Ukazuje nam Boga nie jako surowego sędziego, ale jako kochającego Ojca, który pochyla się nad każdym człowiekiem, niezależnie od jego historii, słabości czy upadków. W świecie pełnym niepokoju, pośpiechu i często braku wzajemnego zrozumienia, orędzie o miłosierdziu staje się szczególnie aktualne i potrzebne. Miłosierdzie Boga objawia się przede wszystkim w Jezusie. To On swoim życiem, nauczaniem, a przede wszystkim męką, śmiercią i zmartwychwstaniem ukazał nam, jak bardzo jesteśmy kochani. Na krzyżu Jezus nie tylko cierpi, ale przebacza – nawet tym, którzy Go krzyżują. To właśnie tam najpełniej objawia się tajemnica miłości, która nie stawia warunków i nie cofa się wobec ludzkiej niewdzięczności. W szczególny sposób o Bożym Miłosierdziu przypomina nam św. Faustyna Kowalska, której Jezus powierzył misję głoszenia tej prawdy całemu światu. W jej Dzienniczku odnajdujemy słowa Jezusa pełne czułości i nadziei: że największy grzesznik ma prawo przyjść do Boga i otrzymać przebaczenie. To przesłanie nie jest tylko piękną ideą – jest zaproszeniem do konkretnego życia, opartego na zaufaniu i nawróceniu. Boże Miłosierdzie nie oznacza jednak pobłażliwości wobec zła, lecz gotowość do podniesienia człowieka z jego upadków. Bóg nie przestaje wierzyć w człowieka, nawet wtedy, gdy człowiek przestaje wierzyć w siebie. Każda spowiedź, każdy akt żalu i powrotu do Boga jest spotkaniem z Jego nieskończonym miłosierdziem. To moment, w którym człowiek doświadcza, że nie jest sam i że zawsze może zacząć od nowa. Jednak miłosierdzie nie jest tylko darem, który mamy przyjmować,  jest również zadaniem. Jezus wzywa nas, abyśmy byli miłosierni jak Ojciec. Oznacza to codzienną gotowość do przebaczenia, do cierpliwości wobec innych, do dostrzegania potrzebujących i niesienia im pomocy. Czasem będą to wielkie gesty, ale częściej drobne uczynki: dobre słowo, uśmiech, obecność, wysłuchanie drugiego człowieka. W naszej modlitwie pamiętajmy o Parafialnym Zespole Caritas, który niesie pomoc potrzebującym i ubogim, prosząc by nie tracili zapału i energii, lecz byli żywymi świadkami chrześcijańskiego miłosierdzia. /M.S./

Wielkanoc to sedno chrześcijańskiej wiary – dzień, w którym światło zwycięża ciemność, życie pokonuje śmierć, a nadzieja rozprasza lęk. Zmartwychwstanie Jezusa nie jest jedynie wydarzeniem sprzed dwóch tysięcy lat, lecz rzeczywistością, która nieustannie przenika nasze życie i nadaje mu sens. Pusty grób staje się znakiem, że Bóg jest silniejszy niż wszystko, co wydaje się ostateczne i nieodwracalne. W poranek wielkanocny uczniowie Chrystusa stanęli wobec tajemnicy, która przekraczała ludzkie rozumienie. Strach ustąpił miejsca zdumieniu, a rozpacz, rodzącej się wierze. Spotkanie ze Zmartwychwstałym przemieniło ich serca i dało im odwagę, by głosić Dobrą Nowinę wśród ludzi. Zmartwychwstanie przypomina nam, że Bóg nigdy nie opuszcza człowieka. Nawet tam, gdzie po ludzku widzimy kres, On otwiera nowe drogi. Każde doświadczenie krzyża, cierpienia czy straty może stać się miejscem spotkania z żywym Bogiem, który przychodzi z darem nowego życia. Święta Wielkiej Nocy zapraszają nas, byśmy na nowo uwierzyli w sens dobra, przebaczenia i miłości, które mają moc przemieniać świat. Niech więc radość pustego grobu rozbrzmiewa w naszych sercach i domach. Niech będzie źródłem pokoju, który koi nasze niepokoje, oraz nadziei, która pozwala patrzeć w przyszłość z ufnością. 

Drodzy Parafianie, Goście i Sympatycy naszej wspólnoty parafialnej.

Z okazji Świąt Wielkiej Nocy, życzymy Wam, aby Chrystus Zmartwychwstały napełniał Wasze serca pokojem, nadzieją i prawdziwą radością. Niech Jego zwycięstwo nad śmiercią umacnia Was w wierze, dodaje sił w codziennych trudnościach i prowadzi drogą miłości do zbawienia. Niech te święta będą czasem odnowy ducha, pojednania oraz bliskości z Bogiem i drugim człowiekiem. Życzymy, aby światło Zmartwychwstania rozjaśniało każdy dzień Waszego życia.

Duszpasterze oraz LSO Parafii Krościenko nad Dunajcem