Święto Ofiarowania Jezusa w Świątyni, obchodzone 2 lutego, należy do tych momentów w roku liturgicznym, które w niezwykle prosty, a jednocześnie głęboki sposób ukazują nam prawdę o Jezusie i Jego zbawczej misji. Czterdzieści dni po narodzeniu, Maryja i Józef przynoszą Dziecię do świątyni jerozolimskiej, aby zgodnie z Prawem Mojżeszowym ofiarować je Bogu. Ten gest posłuszeństwa wobec Bożego prawa staje się jednak czymś znacznie więcej niż tylko wypełnieniem religijnego obowiązku. W centrum wydarzenia stoi spotkanie. Symeon, człowiek „sprawiedliwy i pobożny”, rozpoznaje w małym Dziecku obiecanego Mesjasza. To on wypowiada słowa, które Kościół powtarza do dziś w modlitwie brewiarzowej: „Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. Jezus zostaje ukazany jako światło – nie tylko dla wybranego narodu, ale dla całego świata. Obecność prorokini Anny dodatkowo podkreśla, że to, co się dokonuje, jest spełnieniem wielowiekowych oczekiwań i nadziei Izraela. Równocześnie, ta rodzinna scena, staje się chwilą ogłoszenia, tego co ma się stać w przyszłości. Radość spotkania z Mesjaszem splata się tu z proroctwem cierpienia. Słowa Symeona skierowane do Maryi – o mieczu, który przeniknie Jej duszę – przypominają, że misja Jezusa nie będzie łatwa ani triumfalna w ludzkim rozumieniu. Już na progu życia Chrystusa pojawia się cień krzyża, który jednak nie gasi światła wiary, lecz daje nadzieje na triumf Bożej Miłości. W tradycji Kościoła święto to nazywane jest również świętem Matki Bożej Gromnicznej. Zapalone świece, które przynosimy do kościoła, są znakiem Chrystusa – światła, które rozprasza ciemności grzechu, lęku i zwątpienia. To światło zanoszone do naszych domów i codziennych spraw, przypomina, że wiara nie kończy się w murach kościoła, lecz ma przenikać całe nasze życie. Rozważając tą ewangeliczną scenę, jesteśmy zaproszeni  do osobistej refleksji: co my składamy Bogu w ofierze? Czy potrafimy, na wzór Maryi i Józefa, zaufać Mu i oddać to, co najcenniejsze w naszym życiu? /M.S./