Wielki Post ma wyraźnie pasyjny charakter — prowadzi ku tajemnicy cierpienia i krzyża, ale nie po to, by zatrzymać się na smutku. To czas, w którym wierzący uczą się patrzeć na mękę Chrystusa jak na źródło nadziei i miłości silniejszej niż ból. Pasyjność tych dni wyraża się nie tylko w osobistej refleksji, lecz także w nabożeństwach, które od pokoleń pomagają przeżywać tę drogę wspólnie.

Jednym z najbardziej poruszających nabożeństw są Gorzkie Żale, powstałe w Polsce na początku XVIII wieku. Ich śpiew, pełen prostoty i głębokich emocji, prowadzi przez kolejne etapy męki Chrystusa, zapraszając do współczucia i wdzięczności. To modlitwa, która nie tylko opowiada o cierpieniu, lecz pomaga je przeżyć sercem — zobaczyć w nim miłość ofiarowaną człowiekowi. Podobną rolę odgrywa Droga Krzyżowa, która krok po kroku przypomina wydarzenia od skazania Jezusa aż po złożenie do grobu. Rozważając kolejne stacje, łatwo odnaleźć w nich własne doświadczenia: upadki, niesprawiedliwe oceny, ciężar codziennych obowiązków czy spotkania z ludźmi, którzy okazują pomoc w trudnych chwilach. Dzięki temu pasyjność Wielkiego Postu przestaje być odległą historią, a staje się opowieścią o ludzkim życiu tu i teraz. Ten czas uczy, że cierpienie nie musi prowadzić do rozpaczy. Patrząc na krzyż, można odkryć sens w wytrwałości, przebaczeniu i miłości, która nie cofa się wobec trudności. Wielki Post przypomina, że nawet najmniejszy gest dobra — cierpliwość wobec bliskich, pomoc potrzebującym, rezygnacja z egoizmu — jest odpowiedzią na tę miłość. Pasyjny wymiar tych dni prowadzi ostatecznie ku nadziei. Krzyż nie jest końcem drogi, lecz jej częścią. Uczy, że po ciemności przychodzi światło, a po cierpieniu — życie. I właśnie dlatego Wielki Post, choć naznaczony zadumą, niesie w sobie cichą obietnicę odrodzenia. /M.S./

Dzień Chorego, który przeżywamy we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, zaprasza do spojrzenia na cierpienie z innej perspektywy niż ta, do której przyzwyczaja nas codzienność. Choroba często kojarzy się z bezsilnością, stratą i samotnością, ale ten dzień przypomina, że nawet w takim doświadczeniu człowiek nie przestaje być ważny, potrzebny i kochany. Matka Boża, podczas objawień w Lourdes pokazuje, że Bóg wybiera to, co proste, ciche i pozornie mało znaczące. Nie przychodzi do możnych ani silnych, ale staje po stronie tych, którzy są słabi, chorzy i zepchnięci na margines. To sprawia, że wielu z nas, także chorych i potrzebujących odnajduje w Maryi opiekunką i wspomożycielkę, która przedstawia nasze prośby Swojemu Synowi. Duchowe przesłanie Dnia Chorego jest bardzo proste i wyraźne: każdy człowiek ma wartość niezależnie od stanu zdrowia. Choroba nie odbiera godności ani sensu życia. Wręcz przeciwnie, może stać się miejscem szczególnego spotkania z Bogiem, który jest blisko złamanych serc i zmęczonych dusz. W cierpieniu modlitwa często staje się krótsza, bardziej szczera i cicha, ale właśnie taka modlitwa bywa najgłębsza. Tego dnia, w sposób szczególny jesteśmy zaproszeni do przypomnienia sobie, że Bóg słucha nawet wtedy, gdy brakuje słów, a jedyną modlitwą jest spojrzenie pełne nadziei. Dzień Chorego niesie też ważne przesłanie dla ludzi zdrowych. Zachęca do uważności, cierpliwości i wrażliwości na tych, którzy potrzebują wsparcia. Uczy, że obecność, dobre słowo czy zwykły gest życzliwości mogą być prawdziwym znakiem miłości. W oczach Boga, chorzy nie są na marginesie życia wspólnoty, ale w jej samym centrum, bo przypominają, jak bardzo wszyscy jesteśmy od siebie zależni. Polecajmy w naszej modlitwie wszystkich chorych, cierpiących fizycznie i duchowo, aby nie tracili nadziei, lecz powierzali swoje potrzeby wstawiennictwu Matki Bożej. /M.S./

Święto Ofiarowania Jezusa w Świątyni, obchodzone 2 lutego, należy do tych momentów w roku liturgicznym, które w niezwykle prosty, a jednocześnie głęboki sposób ukazują nam prawdę o Jezusie i Jego zbawczej misji. Czterdzieści dni po narodzeniu, Maryja i Józef przynoszą Dziecię do świątyni jerozolimskiej, aby zgodnie z Prawem Mojżeszowym ofiarować je Bogu. Ten gest posłuszeństwa wobec Bożego prawa staje się jednak czymś znacznie więcej niż tylko wypełnieniem religijnego obowiązku. W centrum wydarzenia stoi spotkanie. Symeon, człowiek „sprawiedliwy i pobożny”, rozpoznaje w małym Dziecku obiecanego Mesjasza. To on wypowiada słowa, które Kościół powtarza do dziś w modlitwie brewiarzowej: „Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. Jezus zostaje ukazany jako światło – nie tylko dla wybranego narodu, ale dla całego świata. Obecność prorokini Anny dodatkowo podkreśla, że to, co się dokonuje, jest spełnieniem wielowiekowych oczekiwań i nadziei Izraela. Równocześnie, ta rodzinna scena, staje się chwilą ogłoszenia, tego co ma się stać w przyszłości. Radość spotkania z Mesjaszem splata się tu z proroctwem cierpienia. Słowa Symeona skierowane do Maryi – o mieczu, który przeniknie Jej duszę – przypominają, że misja Jezusa nie będzie łatwa ani triumfalna w ludzkim rozumieniu. Już na progu życia Chrystusa pojawia się cień krzyża, który jednak nie gasi światła wiary, lecz daje nadzieje na triumf Bożej Miłości. W tradycji Kościoła święto to nazywane jest również świętem Matki Bożej Gromnicznej. Zapalone świece, które przynosimy do kościoła, są znakiem Chrystusa – światła, które rozprasza ciemności grzechu, lęku i zwątpienia. To światło zanoszone do naszych domów i codziennych spraw, przypomina, że wiara nie kończy się w murach kościoła, lecz ma przenikać całe nasze życie. Rozważając tą ewangeliczną scenę, jesteśmy zaproszeni  do osobistej refleksji: co my składamy Bogu w ofierze? Czy potrafimy, na wzór Maryi i Józefa, zaufać Mu i oddać to, co najcenniejsze w naszym życiu? /M.S./

W związku z przypadającym w tym roku Jubileuszem 800 - lecia śmierci św. Franciszka z Asyżu, papież Leon XIV ustanowił Rok 2026 - Rokiem św. Franciszka z Asyżu. Ten szczególny czas łaski i refleksji nad postacią i życiem Biedaczyny z Asyżu potrwa do 10 stycznia 2027 roku. Papież, ustanawiając ten jubileusz, zaprosił wiernych do ponownego odkrycia postaci św. Franciszka – człowieka Ewangelii, pokoju i pełnego zaufania Bogu. Jego życie, naznaczone wyborem ubóstwa, prostoty i braterskiej miłości wobec każdego stworzenia, pozostaje nieustannym wezwaniem do naśladowania Chrystusa w codzienności. Rok Świętego Franciszka ma pomóc wiernym zatrzymać się nad pytaniem o to, czym jest prawdziwa wolność serca, jak budować pokój w relacjach międzyludzkich i jak z odwagą żyć Ewangelią w świecie pełnym napięć i niepewności. Duchowym przywilejem tego czasu jest możliwość uzyskania odpustu zupełnego, który jest znakiem Bożego miłosierdzia i zachętą do głębokiego nawrócenia. Odpust można uzyskać, spełniając zwyczajne warunki: przystępując do spowiedzi, przyjmując Komunię Świętą, modląc się w intencjach Ojca Świętego oraz zachowując wewnętrzną wolność od przywiązania do grzechu. Dodatkowym warunkiem odpustu jest nawiedzając w formie pielgrzymki jakiegokolwiek kościoła franciszkańskiego lub miejsca kultu  św. Franciszka na całym świecie, wzięcie udziału w uroczystościach jubileuszowych tam sprawowanych, lub modlitwa i pobożna medytacja, zakończona  odmówieniem „Ojcze nasz”, „Credo” oraz wezwań do Matki Bożej, św. Franciszka i św. Klary we wspomnianym powyżej miejscu związanym z duchowością franciszkańska. Osoby, które z ważnych przyczyn nie mogą wyjść z domu, uzyskają odpust, łącząc się duchowo z obchodami i ofiarowując Bogu swoje cierpienie, przy jednoczesnym postanowieniu spełnienia zwykłych warunków odpustu, gdy tylko będzie to możliwe. Rok Świętego Franciszka z Asyżu jest zaproszeniem skierowanym do każdego z nas, abyśmy – na wzór Biedaczyny z Asyżu – uczyli się prostoty serca, wdzięczności za Boże dary oraz wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka. To czas, w którym Kościół szczególnie mocno zachęca do życia Ewangelią nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w czynach, niosąc światu przesłanie pokoju, dobra i nadziei. Chciejmy dobrze wykorzystać ten czas.  /M.S./

Niedziela Chrztu Pańskiego kończy okres Bożego Narodzenia i kieruje nasz wzrok w stronę początku publicznej działalności Jezusa. Widzimy Go w Jordanie, stojącego wśród grzeszników, w kolejce do chrztu udzielanego przez Jana. Jezus będąc bez grzechu nie potrzebował chrztu nawrócenia, a jednak wchodzi do wody. Dlaczego? Bo chce stanąć po stronie człowieka. Chce być naprawdę „Emmanuelem” — Bogiem z nami, w naszym codziennym życiu, w naszych słabościach, wyborach i poszukiwaniach. W chwili, gdy wychodzi z wody, otwiera się niebo, Duch Święty zstępuje na Niego, a głos Ojca ogłasza: „Ty jesteś moim Synem umiłowanym”. To wydarzenie objawia, kim jest Jezus — Synem Bożym, a także zapowiada misję, która poprowadzi Go aż na krzyż i do zmartwychwstania. Ta ewangeliczna scena przypomina nam także o naszym chrzcie. Większość z nas go nie pamięta, gdyż byliśmy wtedy dziećmi, ale od tej chwili nosimy na sobie znak przynależności do Boga. Na nas również zstąpił Duch Święty, a nad naszym życiem zabrzmiało: „Jesteś moim umiłowanym dzieckiem”. Chrzest nie jest więc pamiątką sprzed lat, ale początkiem drogi, która trwa każdego dnia. To zaproszenie, by żyć jak dzieci Boga — w wolności, przebaczeniu, wrażliwości na drugiego człowieka, w gotowości służby. Warto powracać do początku, do miejsca skąd pochodzimy, do naszych korzeni,  ale także do tej właśnie chwili, kiedy zostaliśmy włączeni we wspólnotę Kościoła. Być dzieckiem Boga to niezwykły przywilej, ale także zadanie, by swoim życiem, poprzez słowa i czyny, głosić ludziom, że nie jesteśmy pozostawieni sami sobie. Umiłowani przez Ojca, cały czas możemy liczyć na Jego opiekę. Pamiętajmy o tym, wdzięczni za dar tego sakramentu.  /M.S./